Ζούμε σε μια περίοδο όπου η αγροτοκτηνοτροφία βρίσκεται στα πρόθυρα κατάρρευσης. Και μαζί της κινδυνεύουν όχι μόνο όσοι εργάζονται στον πρωτογενή τομέα, αλλά και όλοι εμείς που εξαρτόμαστε από αυτόν για βασικά αγαθά, οικονομική σταθερότητα και –τελικά– για την ίδια μας την υγεία.

Όταν ένας λαός χάνει την αυτοδυναμία του στην τροφή, γίνεται ευάλωτος. Ο πεινασμένος, ο εξαρτημένος, ο άνθρωπος που ασφυκτιά οικονομικά δεν έχει πραγματική ελευθερία επιλογών.

Έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι το πρόβλημα δεν είναι μόνο η έλλειψη πόρων· είναι η χρόνια απουσία σωστής αντιμετώπισης, σχεδιασμού και επίγνωσης των πραγματικών αιτίων.

Αυτές τις αλήθειες εξερευνώ στο βιβλίο μου:
“Το 99% των Ελλήνων δεν έχουν πρόσβαση στο 95% του πλούτου της χώρας”.

🔗 Δείτε παρακάτω ένα απόσπασμα και κατεβάστε δωρεάν εδώ όλο το κείμενο.

———————————————————–

Κι άλλοι χαμένοι πόροι

Ας πάμε τώρα στη γεωργία και στη γη γενικότερα. Έχετε ταξιδέψει σε περιοχές της Ελλάδας τελευταία; Περίπου ένα 80% της ελληνικής γης είτε δεν καλλιεργείται καθόλου είτε καλλιεργείται ανεπαρκώς. Πολλές περιοχές μοιάζουν με άγονη γη. Εκατομμύρια μικρά αγροτεμάχια, που ανήκουν σε ανθρώπους κάθε είδους που ζουν είτε εντός είτε εκτός Ελλάδας, κείτονται και μαζεύουν ήλιο. Ποιος προστατεύει αυτές τις εκτάσεις γης; Οι Έλληνες πολίτες, φυσικά, που με τους φόρους τους πληρώνουν για να υπάρχει η αστυνομία και ο στρατός. Ποιος ωφελείται από αυτές τις ακαλλιέργητες εκτάσεις; Κανείς. Τι θα πρέπει να γίνει; Το εξηγώ στο βιβλίο μου Για την Ελλάδα του Μέλλοντος και στο κεφάλαιο Ελλάδα και γεωργία. θα τολμήσω να πω ότι τα ελληνικά γεωργικά προϊόντα είναι τα πιο υγιεινά από οποιασδήποτε άλλης χώρας. Ωστόσο, αυτός ο πολύτιμος πόρος, τα χωράφια, αφήνεται σε αχρησία. Ένα από τα πράγματα για τα οποία μιλάω σ’ αυτό το βιβλίο είναι το ότι, παρ’ όλο που τα περισσότερα χωράφια είναι είτε άνυδρα είτε στερούνται το απαιτούμενο νερό, περισσότερο από το 95% των υδάτων των ποταμών στην Ελλάδα καταλήγει στη θά λασσα 24 ώρες τη μέρα, 7 μέρες την εβδομάδα. Ο ποταμός Αχελώος, που κατεβαίνει από τη δυτική Ελλάδα, αν εκτραπεί προς την ενδοχώρα, μπορεί να υποστηρίξει τις ανάγκες άρδευσης ολόκληρης της χώρας. Έχετε δει το δέλτα του από αεροπλάνο; Είναι εκπληκτικό. Κι αυτό είναι μόνο ένα από τα ποτάμια της. Ποιος όμως μπορεί να σκεφτεί και/ή να υλοποιήσει ένα τέτοιο έργο; Το 99% των Ελλήνων δεν μπορεί καν να το συλλάβει, δεν υπάρχει καν στη φαντασία τους, αφού δεν συζητιέται στα ΜΜΕ.

Και τι γίνεται με το περίπου 80% της ελληνικής γης που είναι ορεινοί όγκοι; Σε ποιον ανήκουν τα βουνά; Ποιος αξιοποιεί αυτούς τους πόρους προς όφελος του ελληνικού λαού; Μπορεί κάποιος να νοικιάσει ένα βουνό για κάποια χρόνια; Γιατί δεν διατίθενται προς ενοικίαση; Πόσα εκατομμύρια δέντρα καίγονται κάθε χρόνο από πυρκαγιές λόγω ανεπαρκούς διαχείρισης από τον τωρινό τους ιδιοκτήτη, το κράτος; Και, μιας και μιλάμε για κακή διαχείριση, η Ελλάδα υποφέρει από καταστροφικές πυρκαγιές σχεδόν κάθε χρόνο. Ωστόσο, τα περισσότερα ελληνικά δάση απέχουν λιγότερο από δέκα χιλιόμετρα από θάλασσα, λίμνες ή ποτάμια! Επίσης, οι νόμοι για τους εμπρηστές είναι χαλαροί έως ανύπαρκτοι. Εδώ, δεν υποστηρίζω ότι τα εθνικά πάρκα και τα δάση θα πρέπει να ξεπουληθούν σε ιδιωτικές κοινοπραξίες. Αντιθέτως, το μόνο που θέλω να πω είναι γιατί να μη σκεφτούμε τρόπους συνεργασίας για να αξιοποιήσουμε αυτούς τους πολύτιμους πόρους προς όφελος της χώρας και των πολιτών της, αντί να τους σπαταλάμε ή να τους προσφέρουμε ως θυσία  στους «θεούς της φωτιάς»;

Και η θάλασσα; Τι γίνεται με αυτήν; Είναι εύκολο για τους περισσότερους Έλληνες να ξεκινήσουν ένα ιχθυοτροφείο, να χτίσουν ένα ξενοδοχείο ή ένα εστιατόριο δίπλα στη θάλασσα; Όχι φυσικά! Όχι για το 99% των Ελλήνων τέλος πάντων.

Παρεμπιπτόντως, πριν από μερικά χρόνια είχα πάει με έναν μεσίτη να δω ακίνητα προς πώληση κοντά στη Βουλιαγμένη και ο μεσίτης μού έλεγε ότι τα κομμάτια γης από την άλλη πλευρά του δρόμου (προς την πλευρά της θάλασσας) δεν διατίθενται γιατί δεν μπορείς να χτίσεις εκεί. Ωστόσο, η περιοχή κοντά στην παραλία ήταν γεμάτη από ανάπτυξη και από σπίτια. Ο μεσίτης μού είπε ότι εκείνες οι ιδιοκτησίες ήταν από παλιά. Όμως ήταν φανερό ότι μερικές από τις κατασκευές ήταν καινούριες. Μπορεί το 99% των Ελλήνων να έχει πρόσβαση στην πλευρά του δρόμου προς την παραλία; Βάσει του νόμου, όχι.Μπορεί μια ομάδα Ελλήνων που είναι ικανοί και γνώστες να ξεκινήσει οποιοδήποτε είδος εργοστασίου στην Ελλάδα; Το 99% αυτών δεν μπορεί. Δοκίμασα πολλά διαφορετικά είδη επιχειρήσεων. Ήρθα αντιμέτωπος με πολλή κρατική γραφειοκρατία και με υψηλή φορολόγηση. Στο τέλος συμπέρανα ότι δεν άξιζε τον κόπο, τουλάχιστον όχι για μένα, και στράφηκα αλλού. Είμαι σίγουρος ότι πολλοί άλλοι νιώθουν το ίδιο. Παρεμπιπτόντως, σε ό,τι αφορά τους φυσικούς πόρους της Ελλάδας, όπως είναι η γεωργία, τα εδάφη και τα βουνά, οι άνθρωποι που βρίσκονται στην εξουσία δεν τους θεωρούν καν πόρους. Τους βλέπουν ως κάτι που απλώς κάθεται εκεί μη προσβάσιμο σε οποιονδήποτε  θα ήθελε να το αναπτύξει. Ποιος όμως θα υποστήριζε μια τέτοια ιδέα και γιατί;