Στον δημόσιο λόγο, ο πόλεμος συχνά περιγράφεται ως μια ξαφνική διακοπή της ομαλότητας.
Ωστόσο, μια πιο διεισδυτική ματιά αποκαλύπτει ότι η σύγκρουση δεν περιορίζεται στα όπλα.
Στην πραγματικότητα, διεξάγεται ένας πόλεμος χωρίς όπλα σε καθημερινή βάση, ο οποίος
ονομάζεται ανταγωνισμός και αποτελεί μια διαδικασία διαρκή και αναπόφευκτη και παράγοντα
νούμερο 1 στο παιχνίδι που λέγεται ζωή. Αυτή η κατάσταση δεν είναι μια παρέκκλιση, αλλά η
ίδια η νομοτέλεια πάνω στην οποία είναι στημένη η ζωή.

Η Αποτροπή του Πολέμου ως Μηχανισμός Ειρήνης

Η επικράτηση της ειρήνης δεν είναι ζήτημα καλής θέλησης, αλλά αποτέλεσμα σωστού
ανταγωνισμού. Όταν ένας εχθρός επιχειρεί να επιδείξει την ισχύ του – για παράδειγμα,
σηκώνοντας πολεμικά αεροπλάνα για να «αλωνίσει» στον χώρο σου- η απάντηση δεν είναι η
παθητικότητα. Η ικανότητα να τον «κλειδώσεις» άμεσα με τα ραντάρ σου, στέλνοντας το
μήνυμα ότι μπορείς να καταρρίψεις όλο τον στόλο του ταυτόχρονα, είναι αυτό που τελικά
αποτρέπει τη σύρραξη.

Ο εχθρός, αντιλαμβανόμενος ότι δεν μπορεί να δράσει ατιμώρητα, επιλέγει να επιστρέψει στη
βάση του. Αντίθετα, όταν κάποιος στερείται σοβαρής αμυντικής υποδομής, τα αγαθά του
μετατρέπονται σε απροστάτευτη λεία. Σε αυτή την περίπτωση, ο πόλεμος με όπλα γίνεται η
αναπόφευκτη κατάληξη. Η ζωή είναι μια παγκόσμια σκακιέρα, όπου η επιβίωση εξαρτάται από
το «πόσο σου κόβει» και ποιους ελιγμούς μπορείς να κάνεις. Όποιος αγνοεί αυτούς τους
παράγοντες, απλώς αποτυγχάνει να διαχειριστεί την πραγματικότητα.

Η Βάση της Σκλαβιάς και η Ιστορική Πλάνη

Μια από τις πιο επικίνδυνες αυταπάτες είναι η πεποίθηση ότι ο ανταγωνισμός θα σταματήσει
επειδή είμαστε «πολιτισμένοι». Αυτή η ιδέα αποτελεί τη βάση της σκλαβιάς κι όποιος την
προωθεί θέλει ύπουλα να σε αποκοιμίσει για να προωθήσει τα συμφέροντά του. Είναι μια έννοια
που έχω αναλύσει εκτενώς στο Best Seller μου «Η Ευφυΐα – Τα 65 χαρακτηριστικά της»,
όπου εξηγώ πώς η έλλειψη εγρήγορσης και η παθητικότητα οδηγούν στην απώλεια της
ελευθερίας.

Πολλοί πίστεψαν ότι επειδή ο Χίτλερ ηττήθηκε, ο κίνδυνος και ο ανταγωνισμός εξέλιπαν για
πάντα. Δυστυχώς, αυτό είναι μια ψευδαίσθηση. Πάντα θα υπάρχει κάποιος άλλος που θα
προσπαθήσει να πάρει τα δικά σου αγαθά. Όπως προανέφερα, οποιοσδήποτε προσπαθεί να σε
πείσει ότι οι συνωμοσίες και οι σκευωρίες έχουν πάψει, ότι δεν υπάρχει ανταγωνισμός, στην
πραγματικότητα επιχειρεί να σε αποκοιμίσει. Ο ανταγωνισμός είναι το ίδιο το παιχνίδι της ζωής·
χωρίς αυτόν, η ύπαρξη γίνεται ανιαρή. Πες ότι ζεις χωρίς κανένα απολύτως πρόβλημα. Σε μια
εβδομάδα θα είχες βαρεθεί τόσο πολύ, που θα δημιουργούσες από μόνος σου προβλήματα.

Βλέπεις, μας κουράζει μόνο η ήττα. Όταν κάποιος χάνει συνέχεια, θέλει να φύγει από τη μάχη.
Αντίθετα, όταν κερδίζεις, η νίκη σου δίνει την ώθηση να συνεχίσεις.

Η Οπτική των «Παικτών» και η Ανάγκη για Ηγεσία

Υπάρχει μια ανησυχία για τις επιπτώσεις στην οικονομία από τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή,
και στην Ελλάδα και παγκοσμίως. Μια επίπτωση άμεση στην Ελλάδα είναι η ακρίβεια. Είναι
λογικό να συμβαίνει αυτό. Όμως εγώ απλώς ενώνω τις βούλες κάπως διαφορετικά και ίσως
πολλοί να μη συμφωνήσουν μαζί μου. Στα αλήθεια δίνω μια άλλη οπτική γωνία.
Ας πάρουμε για παράδειγμα το πρόβλημα της Κύπρου. Το πρόβλημα της Κύπρου δεν έχει λυθεί,
είναι απλώς ένα άλυτο πρόβλημα που μας δυσκολεύει στη Μεσόγειο και κάτι πρέπει να κάνουμε
γι’ αυτό.  Αυτό είναι μια οπτική γωνία. Η άλλη οπτική γωνία είναι ότι αυτοί που το έστησαν έχουν λύσει αυτό το πρόβλημα κρατώντας τα πράγματα έτσι όπως είναι. Το έστησαν για να είναι
έτσι, αυτή είναι η λύση.
Στο τώρα, ανησυχούμε για τις επιπτώσεις του πολέμου στην οικονομία. Αυτοί που έστησαν το
παιχνίδι δεν το βλέπουν ως πρόβλημα αυτό, το βλέπουν ως λύση σε αυτό που σκοπεύουν να
κάνουν. Τώρα, θα μου πεις, πεθαίνουμε μερικές χιλιάδες άτομα. Σωστά. Αν τους ενδιέφερε τόσο
πολύ αυτό, τότε δε θα γίνονταν όλοι αυτοί οι πόλεμοι στον κόσμο.
Η Ρωσία στέλνει παιδιά να σκοτωθούν ενώ έχει πυρηνικά και κάθεται και τα κοιτάζει. Δε λέω να
χρησιμοποιήσει τα πυρηνικά, θα μπορούσε όμως με αυτά να φοβίσει τους αντιπάλους της. Εγώ
προσωπικά δεν θα άφηνα χιλιάδες παιδιά δικά μου να σκοτώνονται έτσι, αν είχα τη δύναμη να
τα αποφύγω. Τι επισημαίνω με αυτό; Ότι υπάρχουν σκοπιμότητες και συμφέροντα από εκείνους
που έστησαν το παιχνίδι για να εκτυλίσσεται έτσι και αδιαφορούν για τους ανθρώπους που
χάνονται. Έτσι φαίνεται να είναι.

Θα μου πεις τώρα: Ποια είναι η πραγματική λύση;

Η σωστή ηγεσία. Πρέπει να στήσουμε, να καλλιεργήσουμε και να αναδείξουμε τους δικούς μας ηγέτες, όχι αυτούς που μας φυτεύουν. Εδώ έρχεται και δένει το άρθρο για την Ηγεσία που έχει δημοσιευτεί σε συνέχειες στο
μπλογκ, και επίσης θα πω κι άλλα στο επόμενο newsletter.

Να έχετε Ανοδική Πορεία!