«Αγαπητέ Αλέξανδρε, από πού αντλείς την αισιοδοξία ότι τα πράγματα είναι καλύτερα απ’ ό,τι τα παρουσιάζουν;
Είναι κάτι το οποίο αναφέρεις στα βιβλία σου;
ΥΓ.: Δεν έχω ακόμη αγοράσει κάποιο, παρακολουθώ όμως με ενδιαφέρον το blog. Έχει κάτι ξεχωριστό. Ούτε φόβο, ούτε ακραία ροζ συννεφάκια.
Ευχαριστώ».
Κι ο Δρ Αλέμης απαντά:
«Από πού αντλώ αισιοδοξία; Η απάντηση είναι πολύ βαθιά, αλλά εδώ θα κινηθώ μάλλον στα ρηχά.
Κατά καλή μου τύχη, από μικρός ήμουν λίγο έξω από το Μatrix στο οποίο βρίσκεται ο περισσότερος κόσμος. Αυτό δεν το ήξερα τότε, βέβαια, απλώς ένωνα τις βούλες διαφορετικά και έβρισκα διαφορετικές λύσεις σε σύγκριση με τους άλλους. Οι γύρω μου όμως τα έκαναν όλα δύσκολα και δεν καταλάβαινα γιατί. Π.χ., όταν ήμουν δέκα χρονών, ρώτησα τον δάσκαλο στην ιστορία γιατί αυτό το κράτος δίπλα στη Γερμανία, η Ελβετία, δεν μπήκε στον πόλεμο με τους μεν ή με τους δε. Ο δάσκαλος εύκολα μου απάντησε ότι ο λόγος που η Ελβετία δεν μπήκε στον πόλεμο ήταν επειδή ήταν ουδέτερη. Εκεί εξεπλάγην και σκέφτηκα: Aυτός ο Χίτλερ δεν σεβάστηκε την ουδετερότητα κανενός. Επίσης, γιατί δεν φοβήθηκε ότι θα τον βομβαρδίσουν οι σύμμαχοι από την Ελβετία, που είναι δίπλα του; Ο δάσκαλος ήταν 45 χρονών κι εγώ παιδάκι. Αναρωτήθηκα τότε μήπως κάποιος από τους δυο μας ήταν εκτός τόπου και χρόνου, γιατί δεν γινόταν να έχουμε και οι δυο δίκιο. Αλλά, εάν εκείνος δεν μπορούσε να σκεφτεί γι’ αυτή την απλή ερώτηση που του έκανα τότε, άραγε για πόσα άλλα πράγματα για τα οποία με δίδασκε δεν μπορούσε να σκεφτεί;
Έτσι, από μικρός άρχισα να ψάχνω αυτά που δεν ήξερα ή που δεν έκαναν νόημα και θεώρησα ότι κάποιος ή κάποιοι τελικά θα ξέρουν να με μάθουν.
Ψάχνοντας, μετά από 50 χρόνια, έμαθα πολλά, όπως ότι το ανθρώπινο πνεύμα είναι τεράστιο –και αυτό μου δίνει αισιοδοξία. Επίσης, έμαθα ότι ο ελληνικός πολιτισμός είναι κι αυτός εξίσου τεράστιος, αλλά είναι ένας θαμμένος πολιτισμός. Για παράδειγμα, έμαθα ότι δεν υπάρχει ινδοευρωπαϊκή γλώσσα και ότι η μητέρα των γλωσσών είναι τα αρχαία ελληνικά, τα οποία οι άλλοι τα μισοκατάλαβαν και έφτιαξαν τις δικές τους γλώσσες. Φτιάχνω ένα λεξικό σχετικά με αυτό, θα είναι έτοιμο σύντομα.
Θα μου πεις: Πώς μας τα αποδεικνύεις όλα αυτά; Πολύ εύκολα, αλλά τώρα ας πούμε μόνο το εξής: Εάν δεν ήμασταν αυτά τα τεράστια πνεύματα, θα έκαναν τόση προσπάθεια για να μας καταπιέσουν; Φόρους, πολέμους, τρομοκρατίες, νόμους που έχουν γραφτεί μόνο για να παιδεύουν τον κόσμο, σχολεία που μας κάνουν να παπαγαλίζουμε και να μην μπορούμε να σκεφτούμε από μόνοι μας;
Όσον αφορά το σχολείο, εγώ ήμουν τυχερός γιατί πήγα στο σχολείο για πρώτη φορά στην πρώτη Δημοτικού –έτσι ήταν τα πράγματα εκείνα τα χρόνια στο χωριό– και μέχρι τότε η προσωπικότητά μου είχε πήξει. Σήμερα βάζουν τα παιδιά στο σχολείο από δύο χρονών και οι παιδοψυχολόγοι τούς λένε πώς πρέπει να σκέφτονται βάσει κριτηρίων. Από πού είναι βγαλμένα αυτά τα κριτήρια άραγε;
Μετά από 50 χρόνια, λοιπόν, έμαθα ότι μπορούμε να μάθουμε πραγματικά και να γνωρίζουμε για τη ζωή. Η ζωή, αν και πολύπλοκη, παρέχει εύκολες λύσεις, εάν κάποιος μπορεί να την κοιτάξει κατάματα και θέλει να βρει τις πραγματικές λύσεις και ο σκοπός του δεν είναι να εκμεταλλευτεί άλλους.
Όλα τα δεινά εξαιτίας των οποίων υποφέρει η Ελλάδα σήμερα είναι βάσει σχεδίου κάποιων. Αυτό που μου κάνει εντύπωση πάντως δεν είναι οι κακοί που εξυπηρετούν άλλα συμφέροντα, αλλά ο κόσμος που δέχεται τα δεινά, συμφωνεί και συμμορφώνεται. Τα δέχεται, συμφωνεί και συμμορφώνεται. Και οι περισσότεροι κακοί δεν είναι και τόσο κακοί αλλά χαζοπαπαγάλοι που αισθάνονται ανίκανοι να κερδίσουν τη θέση που έχουν και έτσι αναγκάζονται να εξυπηρετούν τα συμφέροντα των εξαιρετικά λιγοστών αληθινών κακών.
Αυτή είναι η απάντηση στην ερώτησή σου. Πρέπει όμως να σου πω ότι από τα βιβλία δεν βγάζω χρήματα, αν και έχουν γίνει best sellers. Γράφω από καθήκον απέναντι στον Ελληνισμό και γενικά στους συνανθρώπους μου. Υπάρχω και συνεχίζω γιατί χιλιάδες Έλληνες αγοράζουν τα βιβλία μου και λαμβάνω έτσι το μήνυμα ότι με στηρίζουν και θέλουν να συνεχίσω.
