Α. Η δημοκρατία δεν είναι εφεύρεση, είναι το φυσικό αποτέλεσμα διακυβέρνησης όταν έχεις ικανούς και ενημερωμένους πολίτες.
Το σκεπτικό είναι: Εφόσον αισθανόμαστε ικανοί και ισάξιοι, τότε ψηφίζουμε ποιος από εμάς θα είναι ο πρόεδρός μας, ο οποίος, για ένα χρονικό διάστημα, θα ηγείται στη διακυβέρνηση και θα χειρίζεται τα πολιτικά θέματα.
Επίσης, ο πρόεδρος θα διοικεί με κανόνες που έχουμε θέσει όλοι εμείς – σύνταγμα.
Σε ένα τέτοιο σύστημα, εννοείται πως το ελεύθερο επιχειρείν κυριαρχεί, καθώς οι περισσότεροι άνθρωποι θέλουν να δημιουργήσουν για το μέλλον. Και το πιο λογικό και προσιτό οικονομικό σύστημα για δημιουργία είναι το ελεύθερο επιχειρείν.
Πότε εμφανίζεται η ολιγαρχία;
Β. Η ολιγαρχία επιβάλλεται και, ως επί το πλείστον, δεν είναι ιδεολογία, απλώς είναι μια πυραμίδα δύναμης.
Όταν δεν έχουμε αρκετούς ικανούς, υπεύθυνους και ενημερωμένους πολίτες, τότε η ολιγαρχία εμφανίζεται ως αυτονόητη ακολουθία, είτε το λέμε απερίφραστα ολιγαρχία είτε με όποιο άλλο όνομα, όπως σοσιαλιστική δημοκρατία, για να καλοπιάνουμε τους αποκάτω.
Οι δύο μορφές της ολιγαρχίας
Η ολιγαρχία έχει δύο μορφές:
1. Η ολιγαρχία των δυνατών
Η μία είναι η ολιγαρχία των δυνατών, οι οποίοι πιστεύουν στη δύναμή τους.
Π.χ., εάν είμαστε δέκα εξωγήινοι με πολύ ανώτερες δυνάμεις, τότε άμεσα ή έμμεσα επιβάλλουμε ολιγαρχία γιατί σίγουρα ξέρουμε πολύ περισσότερα από τους οπισθοδρομικούς γήινους.
Άρα δεν αφήνουμε τους γήινους να έχουν επιρροή στη διακυβέρνηση, θα ήταν κακό και για τις δυο πλευρές.
Στην περίπτωση αυτή, συνήθως αυτοί οι δυνατοί θέλουν να πάνε τα πράγματα καλύτερα, με ό,τι σημαίνει αυτό γι’ αυτούς, και πασχίζουν για την πρόοδο, τουλάχιστον τη δική τους, αλλά τραβούν και πολλούς άλλους μπροστά, άμεσα ή έμμεσα.
Ένας καλός βασιλιάς ανήκει εδώ, επίσης: βλέπε Μέγας Αλέξανδρος, Άγγλοι ή Αμερικανοί αποικιοκράτες και λοιποί.
Ξέρω, πολλοί θα διαφωνήσουν με τους τελευταίους, αλλά τους συνιστώ να ξαναδιαβάσουν την ανωτέρω παράγραφο, μένοντας στο ότι «τραβούν και πολλούς άλλους μπροστά», βέβαια όχι όλους.
2. Η ολιγαρχία των αδυνάτων
Η άλλη είναι η ολιγαρχία των αδυνάτων: στην περίπτωση αυτή το κράτος διοικείται από μια ολιγαρχία η οποία δεν έχει την οικονομική και πνευματική δύναμη ή τις ικανότητες για αρχηγία, και έτσι οι διοικούντες αισθάνονται ανασφαλείς.
Με ποιον τρόπο μια τέτοια ομάδα ανέρχεται στην εξουσία χωρίς την ικανότητα να οδηγήσει το κράτος στην πρόοδο;
Συνήθως με δόλο.
Οι βασικές μορφές της ολιγαρχίας των αδυνάτων
Τα συστήματα αυτής της ολιγαρχίας είναι κυρίως η θεοκρατία, ο φασισμός και ο κομουνισμός.
α. Θεοκρατία
Στη θεοκρατία οι ιεράρχες λένε διάφορα στους ανθρώπους που τάχα είπε ο Θεός και ότι, εάν δεν υπακούσουν, θα πάνε στην Κόλαση κ.λπ.
β. Κομουνισμός
Στον κομουνισμό οι αρχηγοί του κόμματος προσπαθούν να πείσουν τους ανθρώπους ότι οι πλούσιοι είναι πλούσιοι μόνο και μόνο επειδή τους εκμεταλλεύονται.
Πασχίζουν, μέσα από τα ΜΜΕ, να τους δείξουν με ποιον τρόπο τους εκμεταλλεύονται αυτοί οι κακοί πλούσιοι ενώ είναι τόσο άχρηστοι.
Άρα, δεν τους αξίζει ο πλούτος τους και πρέπει να διανεμηθεί από το κράτος στους φτωχούς.
Αλλά στο τέλος τούς φτωχαίνουν όλους, εκτός, φυσικά, από τους αρχηγούς του κόμματος.
γ. Φασισμός
Ο φασισμός συνεργάζεται με τα μονοπώλια και τον στρατό για να πάρει το επάνω χέρι, εμφανιζόμενος κι αυτός ως εθνοσωτήρας.
Εσείς ποιο στοιχείο θεωρείτε απαραίτητο για μια υγιή δημοκρατία; Στείλτε τις απαντήσεις σας στο info@alexalemis.gr
Να έχετε Ανοδική Πορεία!
Συνεχίζεται…
Στο δεύτερο μέρος θα δούμε γιατί, σύμφωνα με τον συγγραφέα, οι κοινωνίες οδηγούνται στην ολιγαρχία, γιατί οι πολίτες δυσκολεύονται να την αναγνωρίσουν και ποια διέξοδο προτείνει ο ίδιος μέσα από την ανάλυσή του.
