Και στα τρία ανωτέρω ολιγαρχικά συστήματα, οι αρχηγοί δεν διαθέτουν τις γνώσεις για να βοηθήσουν τους φτωχούς να ευημερήσουν, ξέρουν μόνο να αρπάζουν διά της βίας τον πλούτο από τους έχοντες και να χρησιμοποιούν διάφορα τεχνάσματα για να βάζουν τους άλλους να συγκρούονται και αυτοί να εμφανίζονται σαν σωτήρες. Ως εκ τούτου, στις ανωτέρω τρεις περιπτώσεις, της ολιγαρχίας των αδυνάτων, οι πολίτες δεν προοδεύουν, αντιθέτως οπισθοδρομούν, βλέπε Μεσαίωνας με θεοκρατία, Κούβα και πρώην Σοβιετική Ένωση με κομουνισμό, Γερμανία και Ιταλία με φασισμό το 1940. Και στις τρεις αυτές περιπτώσεις ολιγαρχίας των αδυνάτων, η διακυβέρνηση είναι τέχνασμα, εφεύρεση, δόλος, δεν είναι κάτι που προκύπτει φυσικά, όπως η δημοκρατία. Δεν είναι καν σοβαρές ιδεολογίες, αλλά προσποιούνται ότι είναι, για να αποκτήσουν οπαδούς. Δηλαδή, ενώ ο άνθρωπος θέλει από τη φύση του να προοδεύσει, αυτά τα συστήματα τον κρατάνε σε χαμηλό επίπεδο με δόλο, για να τον έχουν υπό έλεγχο και να μπορούν οι κομματάρχες να είναι αρχηγοί και να περνούν καλά, και οι αποκάτω ας σφίγγουν το ζωνάρι για το «ζοφερό» μέλλον του οραματιστή. Βλέπε το βιβλίο «Η φάρμα των ζώων».
Ποιος προωθεί αυτά τα συστήματα;
Άσχετα από το πώς ονομάζεται το πολιτικό του σύστημα, εάν ένα κράτος δεν τα πάει καλά, τότε εξυπακούεται ότι δεν έχει πραγματική δημοκρατία και ελεύθερο επιχειρείν, αλλά ένα από τα τρία ή ένα κράμα των δύο ή και των τριών συστημάτων της ολιγαρχίας των αδύναμων. Ποιος προωθεί αυτά τα συστήματα ολιγαρχίας; Αυτοί που θέλουν να καταπιέσουν και να διαλύσουν ένα κράτος, έναν τόπο, έναν λαό. Π.χ. η Γερμανία χρηματοδότησε τον Λένιν για να οργανώσει τη Ρωσική Επανάσταση. Γιατί θεώρησε ότι έτσι θα κατέστρεφε τη Ρωσία.
Και πράγματι το κατάφερε για περίπου 30 χρόνια, όμως μετά της γύρισε μπούμερανγκ, όταν η μισή Γερμανία βρέθηκε υπό τον έλεγχο των Ρώσων κομουνιστών.
Γιατί εξαπλώνονται οι ολιγαρχίες;
Γιατί αυτά τα συστήματα της ολιγαρχίας των αδυνάτων κατακτούν τόσο «χώρο» στον πλανήτη; Γιατί οι άνθρωποι δεν ξέρουν και δεν έχουν μάθει τον σωστό τρόπο διακυβέρνησης. Και, ως εκ τούτου, κάποιος μπορεί εύκολα να τους κοροϊδέψει.
Το πρόβλημα της ανισότητας
Επίσης, μερικά πράγματα είναι δύσκολο να τα αντιμετωπίσει κανείς: Π.χ.: το ότι οι άνθρωποι γεννιούνται άνισοι ως προς τις ικανότητές τους. Αυτό είναι μια πραγματικότητα την οποία αφενός οι άνθρωποι δεν μπορούν να τη διαφεντέψουν, επειδή δεν μπορούν να βρουν το δίκαιο κυβερνητικό σύστημα που θα μπορούσε να εφαρμοστεί ανεξαρτήτως ανισοτήτων, και αφετέρου δεν θέλουν να δεχτούν αυτή την πραγματικότητα. Ως εκ τούτου, με τα συστήματα διακυβέρνησης που έχει σήμερα ο κόσμος διαπράττονται μεγάλες αδικίες, ή τουλάχιστον είναι εύκολο να διαπραχθούν, και έτσι είναι εύκολο για όσους προωθούν επαναστάσεις να κερδίζουν πολλούς οπαδούς – τους αδικημένους και αυτούς που «πασχίζουν» για το δίκιο των αδικημένων.
