Ο κόσμος και οι οντότητές του

Ο κόσμος αποτελείται από αναρίθμητες οντότητες. Ως οντότητα εννοώ οποιαδήποτε ύπαρξη ή ζωντανό πράγμα. Ανθρώπους ζώα, φυτά κ.λπ.

Προφανώς, δεν θεωρώ ότι οι άνθρωποι βρίσκονται στο ίδιο επίπεδο ύπαρξης με τα ζώα, τα οποία υπάρχουν για να εξυπηρετούν τους ανθρώπους, αλλά είμαστε όλοι ζωντανές οντότητες.

Οι μη ζωντανές οντότητες, όπως οι πέτρες και το χώμα, υπάρχουν για να μας εξυπηρετούν, για να έχουμε το γήπεδο όπου παίζουμε.

Η πυραμίδα των ικανοτήτων της ύπαρξης

Όταν κοιτάζουμε όλες αυτές τις οντότητες, γίνεται προφανές ότι είναι όλες πολύ πολύ άνισες.

Για παράδειγμα: Ένας άνθρωπος παίζει πιάνο στα τέσσερά του χρόνια, ενώ ένας άλλος μόλις και μετά βίας μπορεί να μιλήσει στα έξι. Αυτό δημιουργεί έναν πολύ άνισο κόσμο.

Ένα φυτό είναι κατώτερο από μια κατσίκα που βόσκει, καθώς γίνεται το μεσημεριανό της κατσίκας, και προφανώς υπάρχει για να εξυπηρετεί την κατσίκα.

Όλες αυτές οι οντότητες τριγύρω μας, λοιπόν, είναι προφανές ότι είναι άνισες.

Κάποιοι έχουν αποκαλέσει αυτή την ανισότητα πυραμίδα των ικανοτήτων της ύπαρξης, άλλοι την αποκαλούν πυραμίδα της τροφικής αλυσίδας. Πάντως, όλοι συμφωνούμε ότι δεν υπάρχει δημοκρατική διαδικασία στη διάταξη των πραγμάτων, επειδή υπάρχει τεράστια ανισότητα όσον αφορά την ικανότητα και τη σπουδαιότητα μεταξύ όλων αυτών των οντοτήτων. Επιπλέον, υπάρχει μια εξαιρετικά τυχαία διάταξη όλων αυτών των οντοτήτων, δηλαδή υπάρχουν χωρίς τάξη.

Αλλά, για να επιβιώσουν σωστά και να συνεχίσουν να υπάρχουν, πρέπει να οργανωθούν. Πώς οργανώνεται λοιπόν αυτή η τυχαιότητα των οντοτήτων για να επιβιώσουν και να βρίσκονται σε ικανοποιητική κατάσταση, ακόμα και ευτυχισμένες;

Ο ρόλος του ηγέτη

Αχά! Αυτό είναι το σημείο στο οποίο κάνει την εμφάνισή της η ηγεσία. Ναι, ένας ηγέτης είναι αυτός που αναλαμβάνει την Ευθύνη με κεφαλαίο «Ε» για τις άλλες οντότητες ή υπάρξεις.

Οι ηγέτες είναι αυτοί που βάζουν σε μια σειρά όλες αυτές τις οντότητες δημιουργώντας ομάδες και οδηγώντας τες σε μια οργανωμένη κατάσταση για μια βιώσιμη και ευτυχισμένη, ελπίζουμε, ύπαρξη.

Λόγω αυτής της τυχαιότητας στην ύπαρξη των οντοτήτων, ολόκληρο το σύμπαν εξαρτάται από τους ηγέτες προκειμένου να οργανωθεί και να προχωρήσει στο μέλλον.

Ευθύνη με κεφαλαίο Ε

Ένας αληθινός ηγέτης είναι αυτός που αναλαμβάνει πλήρη ευθύνη για όλα τα μέλη της ομάδας του. Δεν είναι κάποιος που διαπράττει αδικήματα κατά της ομάδας του απλώς και μόνο επειδή μπορεί να το κάνει. Ούτε επικρίνει τα ελαττώματά τους. Κύριος σκοπός του είναι να βελτιώσει την ομάδα του προς όφελος όλων.

Ένας σωστός ηγέτης αναλαμβάνει την ευθύνη όλων των «υπηκόων» του, δηλαδή των οντοτήτων στην ομάδα του. Δεν εκμεταλλεύεται τη θέση εξουσίας του για να προκαλέσει πόνο ή αδικία σε μια οντότητα υπό την κυριαρχία του.

Ένας βασιλιάς του οποίου η κύρια ορμή/πρόθεση είναι να ευχαριστήσει τον εαυτό του δεν είναι αληθινός βασιλιάς, αλλά μια ανεύθυνη οντότητα που βρέθηκε σε μια ισχυρή θέση.

Η βασική ώθηση για έναν ηγέτη πρέπει να είναι να κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί, ώστε να διασφαλίσει ότι η ομάδα του θα αποδώσει στο μέγιστο των δυνατοτήτων της, και να την υπηρετεί και να την προστατεύει από τυχόν εξωτερικές δυνάμεις.

Ένας φτωχός άνθρωπος σε μια άμεση δημοκρατία ή σε οποιοδήποτε άλλο σύστημα μπορεί να πεθάνει από την πείνα.

Αλλά σε μια ομάδα υπό έναν αληθινό ηγέτη θα έχει τροφή, στέγη και ό,τι χρειάζεται για να είναι παραγωγικός.

Ένας αληθινός ηγέτης δεν θα έχει φτωχούς ανθρώπους στο βασίλειό του, αλλά θα φροντίσει ώστε κανείς από την ομάδα του να μην «λιμοκτονεί» από άποψη τροφής, στέγης, δουλειάς, σκοπών και στόχων. Βέβαια! Αυτή είναι η δουλειά ενός πραγματικού ηγέτη.

Η παραπάνω εισαγωγή όσον αφορά την ανισότητα και την τυχαία διάταξη όλων των διαφορετικών οντοτήτων στον κόσμο μας είναι για να καταλάβουμε γιατί χρειάζονται οι ηγέτες. Στην πραγματικότητα, φαίνεται ότι ο κόσμος μας είναι δομημένος με έναν τρόπο που θα λειτουργήσει μόνο με μια ηγεσία που μπορεί να οργανώσει την τυχαιότητα σε αυτόν.

Χωρίς ηγέτες αυτός ο κόσμος θα κατέληγε ένα χάος. Μπορείς να πεις: «Μα είναι ήδη ένα χάος». Αυτό σημαίνει ότι συνειδητοποιείς το πραγματικό πρόβλημα αυτού του κόσμου, την έλλειψη αληθινών ηγετών.

Ένας αληθινός ηγέτης αναλαμβάνει πλήρη ευθύνη για την ομάδα του, μέσα στα όρια της δικαιοδοσίας του, για τα πάντα, είτε πρόκειται για ικανούς είτε για ανίκανους, για καλούς ή κακούς, για κάθε άνθρωπο και για οτιδήποτε υπάρχει στην ομάδα του και υπό την επιρροή του.

Ένας αληθινός ηγέτης δεν προβάλλει δικαιολογίες του τύπου: «Θα το είχα κάνει σωστά αν δεν υπήρχαν οι προδότες στην ομάδα μου ή τόσοι ανίκανοι κ.λπ.». Αντί να λέει αυτό, ένας πραγματικός ηγέτης θα έλεγε: «Απέτυχα επειδή δεν μπόρεσα να ασκήσω έλεγχο, να χειριστώ, να αναλάβω την ευθύνη και/ή δεν είχα την τεχνογνωσία να χειριστώ κάποιες υπάρξεις στο στρατόπεδό μου».

Και ρωτάς: «Ποιοι ανήκουν στο “βασίλειο” ενός αληθινού ηγέτη; Τι είδους υπάρξεις και οντότητες;». Λοιπόν, εδώ είναι που κάνει την είσοδό του το σύστημα του ελεύθερου επιχειρείν. Π.χ. στο ελεύθερο επιχειρείν και στην υπεύθυνη δημοκρατία (δες τα βιβλία Τα Πολιτικά Συστήματα και η Σχέση τους με την Οικονομία και την Ελευθερία και Τι Φταίει με τη Δημοκρατία και πώς Διορθώνεται) έχουμε διάφορες ομάδες καθοδηγούμενες από ηγέτες. Στην κάθε ομάδα κάθε ηγέτης έχει ένα παιχνίδι και έναν στόχο.

Αναπτύσσει έναν οργανισμό, μια εταιρεία ή ηγείται μιας χώρας. Προσκαλεί άλλους στην εταιρεία ή στον οργανισμό του και έτσι έχει ένα «Βασίλειο». Οι «Υπήκοοι» του «βασιλείου» του ακολουθούν πρόθυμα την ηγεσία του επειδή ταιριάζει στους στόχους και στις φιλοδοξίες τους και νιώθουν ότι θα είναι καλύτερα μαζί του παρά χωρίς αυτόν. Διαφορετικά, θα προχωρήσουν και θα ενωθούν με μια άλλη ομάδα, σε ένα άλλο «βασίλειο».

Η ιδέα ότι όλοι είναι ίσοι και έχουν ίση δύναμη ψήφου ανεξάρτητα από τη συνεισφορά τους στην κοινωνία σε μια ανεύθυνη δημοκρατία, όπως βλέπουμε σήμερα, είναι για τους αφελείς. Κάτι τέτοιο δεν λειτουργεί ποτέ, και οι κακοί πάντα βγαίνουν κερδισμένοι, ενώ λένε σε όλους ότι: «Ο λαός πάντα κερδίζει».

Ο λόγος για τον οποίο στις ανεύθυνες δημοκρατίες αναδεικνύονται οι «κακοί» είναι ότι το ίδιο το σύστημα τούς δίνει τη δυνατότητα να επιβάλλονται και να αναδύονται ως φαινομενικοί «ηγέτες».

Και το ενδιαφέρον με τους κακούς που γίνονται ηγέτες είναι ότι κάνουν πολύ θόρυβο, και όσο περισσότερο θόρυβο κάνουν τόσο περισσότερο οι εύπιστοι υπήκοοι νομίζουν ότι είναι μεγάλοι και ισχυροί ηγέτες. Επίσης, όσο περισσότερο θόρυβο κάνουν οι κακοί τόσο λιγότερο οι υπήκοοί τους κοιτάζουν τα αποτελέσματά τους και τα πραγματικά τους επιτεύγματα ή την έλλειψη αυτών. Αντ’ αυτού, συγκεντρώνονται στον θόρυβο που κάνουν. Οι κακοί ηγέτες μιλούν με όρους όπως: «Κάναμε αυτό, θα κάνουμε εκείνο και έπρεπε να διορθώσουμε αυτό και εκείνο», αλλά τα τελικά αποτελέσματα είτε δεν υπάρχουν είτε είναι επιζήμια για τους υπηκόους τους. Δείτε «λαμπρές» προσωπικότητες στην ιστορία: Στάλιν, Χίτλερ, Μάο.

Για να επανέλθουμε, ο κόσμος μας αποτελείται από οντότητες με άνιση φύση. Είναι φυσικό αυτές οι άνισες οντότητες να χρειάζονται ηγέτες, ώστε να οργανωθούν και να αποκτήσουν ένα παιχνίδι και έναν σκοπό. Χωρίς ηγέτες γινόμαστε μια άμορφη μάζα όπως βλέπουμε σήμερα σε πολλά μέρη του κόσμου.

Επομένως, είναι απαραίτητο να έχουμε αληθινούς ηγέτες σε όλα τα επίπεδα και τομείς της ζωής για να αντιμετωπίζουμε τα προβλήματα και να αξιοποιούμε τις ευκαιρίες, καθώς αυτή είναι η έξυπνη προσέγγιση.

Εφόσον αναφερόμαστε στην ανισότητα, οι ίδιοι οι ηγέτες είναι πολύ άνισοι μεταξύ τους. Κάποιοι μπορούν να διευθύνουν ένα οδοντιατρείο, ενώ άλλοι διευθύνουν μια ολόκληρη χώρα.

Εκείνοι που μπορούν πραγματικά να ηγηθούν μιας χώρας είναι ένα εξαιρετικά σπάνιο είδος. Δεν είναι η θέση τους που μετράει, αλλά τα αποτελέσματα που φέρνουν στη χώρα τους, είτε βραχυπρόθεσμα είτε κυρίως μακροπρόθεσμα. Η Ιστορία είναι ο τελικός κριτής της πραγματικής τους συνεισφοράς στην ομάδα τους.

Λένε ότι ο κομμουνισμός δεν λειτουργεί επειδή επιβραβεύει όλους τους ανθρώπους το ίδιο, ανεξάρτητα από την παραγωγή. Εγώ λέω ότι ο κομμουνισμός δεν λειτουργεί επειδή είναι το αντίθετο από αυτό που γράφω εδώ για την ηγεσία και τις ομάδες. Ένας κομμουνιστής ή ένας φασίστας «ηγέτης» μιας ομάδας δεν είναι αληθινός ηγέτης που φροντίζει για την καλύτερη ανάπτυξη και για μακροπρόθεσμα οφέλη υπέρ της ομάδας του, αλλά κάποιος του οποίου η δουλειά είναι να ελέγχει μια ομάδα ανθρώπων υπό την εξουσία του καθεστώτος. Επομένως, αν αυτό το δοκίμιο αφορά το πόσο σημαντική είναι η αληθινή ηγεσία για την επιβίωση, τότε ο κομμουνισμός ή ο φασισμός είναι συστήματα υπέρ του θανάτου.

Το ίδιο ισχύει και για την άμεση δημοκρατία, η οποία δεν είναι εκπροσώπηση από αληθινούς ηγέτες, αλλά όλοι έχουν άμεσο λόγο σε όλες τις αποφάσεις. Ένα τέτοιο σύστημα αποδεικνύεται επίσης υπέρ του θανάτου, λόγω της ανισότητας στον κόσμο. Ένας 18χρονος δεν είναι ακόμα ικανός για να αποφασίσει για σοβαρά θέματα, αλλά μπορεί να επιλέξει έναν ικανό ηγέτη, κρίνοντας από τις απόψεις, τα προηγούμενα έργα και τα αποτελέσματά του, ώστε ο ηγέτης να αποφασίζει για λογαριασμό του. Αλλά, αν αυτός αποφασίζει άμεσα χωρίς να ξέρει, τότε θα έχουμε καταστροφικά αποτελέσματα.

Στο πλαίσιο αυτής της λογικής, έχω συμμετάσχει σε συνεργασίες 50/50, όπου οι εταίροι, αν και είχαν συγκεκριμένους ρόλους με βάση την αναγνωρισμένη εξειδίκευσή τους, παρ’ όλα αυτά ήθελαν να έχουν λόγο σε ζητήματα στα οποία δεν ήταν ειδικοί. Ήθελαν να γίνουν τα πράγματα με τον δικό τους τρόπο, απλώς και μόνο επειδή ήταν συνεργάτες 50/50 και όχι βάσει κάποιας ορθής λογικής ή εξειδίκευσης.

Κάθε συνεργασία 50/50 που αποδεικνύεται επιτυχημένη βασίζεται σε σημαντικούς αμοιβαίους συμβιβασμούς. Σε όποιον το έχει πετύχει, μπράβο του που τα κατάφερε σε κάτι τόσο δύσκολο.

Σε ένα διαφορετικό παράδειγμα, διαβάζουμε για τις παλιές εποχές όπου μια γυναίκα υποτίθεται ότι έλεγε στον σύζυγό της, σχετικά με κάποια σοβαρή απόφαση που έπρεπε να πάρουν: «Εσύ είσαι ο κύριος του σπιτιού, και εγώ θα σε υποστηρίξω στην απόφασή σου». Όταν ο σημερινός άντρας ακούει αυτή τη φράση, χασκογελάει και λέει: «Μακάρι η γυναίκα μου να ενεργούσε έτσι και να με αντιμετώπιζε σαν βασιλιά». Από την άλλη, μια σημερινή γυναίκα θα έλεγε: «Βλακείες, δεν πρόκειται να μιλήσω έτσι στον άντρα μου. Είμαστε όλοι ίσοι».

Κοιτάξτε, δεν είναι τόσο απλό. Ένας αληθινός ηγέτης, στον οποίο η γυναίκα του του λέει ότι είναι ο αρχηγός του σπιτιού και ότι θα τον ακολουθήσει, δεν θα το εκλάμβανε αυτό ως άδεια να ενεργεί όπως θέλει, χωρίς να έχει ευθύνη. Αντ’ αυτού, ο αληθινός ηγέτης ενός νοικοκυριού όπως στο παραπάνω σενάριο θα σκεφτόταν: «Λοιπόν, προφανώς είμαι πλήρως υπεύθυνος για την οικογένειά μου, και θα κριθώ από τα αποτελέσματα που θα φέρω. Είναι καλό που η γυναίκα μου είναι μαζί μου και με υποστηρίζει, αλλά είμαι πλήρως υπεύθυνος, οπότε καλύτερα να μην τα κάνω θάλασσα. Νιώθω την πλήρη ευθύνη στους ώμους μου. Φυσικά, πρέπει να ζητήσω τη γνώμη της γυναίκας μου (θα ήταν μια έξυπνη και ικανή γυναίκα αν εκείνος ήταν αληθινός ηγέτης). Θα ζητήσω επίσης τη γνώμη των μεγαλύτερων, των γονέων και των παιδιών μου, ανεξάρτητα από το πόσο ανίκανοι ή μικροί είναι. Πρέπει να διασφαλίσω ότι είναι ευτυχισμένοι, και πρέπει να ξέρω τι σκέφτονται, τι μπορούν να κάνουν, και τι θέλουν να κάνω. Μόλις συγκεντρώσω όλες αυτές τις πληροφορίες, πρέπει να πάρω τη σωστή απόφαση για λογαριασμό ολόκληρης της οικογένειας. Αλλά δεν μπορώ να κατηγορήσω κανέναν για τα αποτελέσματα, μόνο εμένα».

Έτσι θα σκεφτόταν ένας αληθινός ηγέτης στο παραπάνω υποθετικό σενάριο.

Επιπλέον, υπάρχουν περιπτώσεις όπου κάποιος, εάν είναι ηγέτης μόνο χάρη στον τίτλο, στην πραγματικότητα αδυνατεί να ηγηθεί κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες. Σε μια τέτοια περίπτωση, αν ήταν πραγματικά καλός και τίμιος άνθρωπος, θα ζητούσε τη γνώμη κάποιου άλλου –όπως της/του συζύγου του, ενός ενήλικου παιδιού του, ή κάποιου που είχε καλύτερη κρίση από εκείνον για κάποια συγκεκριμένη υπόθεση– και θα ενεργούσε με βάση τις δικές τους αποφάσεις και όχι με βάση τις δικές του ιδιοτροπίες. Η ιστορία μάς διδάσκει για πολλούς βασιλιάδες που ήταν ανίκανοι να ηγηθούν αλλά το ήξεραν, και διοικούσαν τη χώρα μέσω συμβούλων, ή/και μιας ισχυρής και ικανής συζύγου, η οποία έπαιζε βασικό ρόλο στη λήψη αποφάσεων.

Η αληθινή ηγεσία δεν έχει να κάνει με τον τίτλο του «Βασιλιά», αλλά με το ποιος παρέχει στην ομάδα τις καλύτερες συνθήκες επιβίωσης, τόσο στο παρόν όσο και στο μέλλον.

Χωρίς αληθινούς ηγέτες, η ομάδα πεθαίνει. Επομένως, οι αληθινοί ηγέτες χρειάζονται και αξίζουν προστασία από την ομάδα τους, επειδή χωρίς την υποστήριξη και την προστασία της ομάδας οποιοσδήποτε ηγέτης θα καταρρεύσει από υπερκόπωση και υπερβολική προσπάθεια, και τότε χάνουν όλοι.

Ελπίζω να είναι σαφές από τα παραπάνω ότι η θέση μου για την ηγεσία είναι η εξής:

α. Για καλύτερη επιβίωση, οι άνθρωποι πρέπει να είναι σε ομάδα.
β. Όλες οι ομάδες χρειάζονται ηγέτη.
γ. Χωρίς σωστή ηγεσία, καμία ομάδα δεν επιβιώνει.
δ. Χωρίς την υποστήριξη της ομάδας προς τον ηγέτη ή τους ηγέτες, κανένας ηγέτης δεν επιβιώνει, και ισχύει πάλι το (γ) ανωτέρω.

Ο ηγέτης και η ομάδα

Όταν σκεφτόμαστε έναν ηγέτη και την ομάδα του, ανακύπτει το ερώτημα: τι έρχεται πρώτο, ο ηγέτης ή η ομάδα; Εννοώ, είναι ο ηγέτης αυτός που βρίσκει μια ιδέα, έναν σκοπό και έναν στόχο, και στη συνέχεια συγκεντρώνει και δημιουργεί την ομάδα; Ή μήπως η ομάδα φέρνει στο προσκήνιο έναν ηγέτη που χρειάζεται για έναν συγκεκριμένο σκοπό, στόχο, περίσταση ή μακροπρόθεσμη διακυβέρνηση;

Λοιπόν, μπορεί να ισχύει το ένα ή το άλλο, ή και τα δύο. Ακολουθούν μερικά παραδείγματα:

1. Ο Στιβ Τζομπς είχε τις ιδέες και συγκέντρωσε μια ομάδα για να δημιουργήσει την Apple.
2. Γνωρίζουμε από την ιστορία ή από προσωπική εμπειρία ότι μερικές φορές ένας ηγέτης επιλέγει ένα από τα παιδιά του/της το οποίο θεωρεί ότι μπορεί να ηγηθεί καλύτερα, και του παραδίδει τη σκυτάλη, ή την παραδίδει σε κάποιο άλλο άτομο, συγγενικό ή μη.
3. Στη δημοκρατική διαδικασία, υπάρχουν πολλά άτομα που διεκδικούν την ηγεσία μιας ομάδας και διεξάγονται εκλογές μέσω των οποίων επιλέγει η ομάδα.
4. Στις επιχειρήσεις, σε ένα σύστημα ελεύθερου επιχειρείν, έχουμε κάποιον ή κάποιους που ξεκινούν μια επιχείρηση και συγκεντρώνουν γύρω τους μια ομάδα ή τις απαραίτητες ομάδες.
5. Αν πρόκειται για μια μεγάλη επιχείρηση, έχει ένα διοικητικό συμβούλιο που επιλέγει τον ηγέτη της, τον CEO (Διευθύνοντα Σύμβουλο), για να τη διοικήσει.
6. Επιπλέον, έχουμε περιπτώσεις όπου μέλη μιας ομάδας, είτε είναι σύμβουλοι είτε πρεσβύτεροι, προτείνουν κάποιον που θεωρούν καλό και ικανό να αναλάβει και να γίνει ο ηγέτης της ομάδας τους.

Ανεξάρτητα από το πώς προκύπτει, ένας σωστός ηγέτης δεν είναι απαραίτητα ένα άτομο που είχε τους καλύτερους βαθμούς στο σχολείο, ήταν υποδειγματικός και έκανε ό,τι του έλεγαν. Όχι, ένας αληθινός ηγέτης είναι κάποιος που έχει τη διορατικότητα, το θάρρος, την αντοχή και την ικανότητα να ηγηθεί της ομάδας. Σίγουρα θα έχει αποτελέσματα, προϊόντα και στατιστικά στοιχεία που αποδεικνύουν την ικανότητα και την αξία του στην ομάδα. Με όλα αυτά τα προσόντα, είναι πολύ πιθανό να ξεχωρίζει εμφανώς από τους υπόλοιπους, για όσους διαθέτουν την ικανότητα να αναγνωρίσουν αυτά τα χαρακτηριστικά.

Τα συστήματα και οι πραγματικοί ηγέτες

Στη Δημοκρατία, το πολιτικό σύστημα που συνιστά και δίνει τη μεγαλύτερη ελευθερία στους πολίτες, οι πολίτες έχουν την ευθύνη να καλλιεργήσουν και να επιλέξουν τους ηγέτες τους.

Η λέξη «καλλιεργήσουν» επιλέχθηκε σκοπίμως, διότι αυτό είναι το πιο σημαντικό μέρος της δημοκρατικής διαδικασίας, αλλά παρ’ όλα αυτά παραμελείται. Βλέπετε τι συμβαίνει σήμερα στις δημοκρατίες όσον αφορά την ηγεσία: ελίτ ομάδες επιλέγουν ηγέτες και τους προωθούν μέσω καλά αμειβόμενων και υποστηριζόμενων μέσων ενημέρωσης. Αυτοί οι ηγέτες στη συνέχεια υπηρετούν εκείνες τις ελίτ που τους έβαλαν στην εξουσία εξαρχής. Ωστόσο, λένε στους πολίτες ότι είναι εκεί για να τους υπηρετήσουν. Ως συνέπεια, οι πολίτες απογοητεύονται από τη δημοκρατική διαδικασία επειδή τελικά ανακαλύπτουν ότι «οι ηγέτες τους» την πρόδωσαν. Λοιπόν, όχι! Αυτά τα άτομα ποτέ δεν ήταν δικοί τους ηγέτες, επιλέχθηκαν και τοποθετήθηκαν εκεί από ομάδες που εξυπηρετούσαν τα δικά τους συμφέροντα και όχι των πολιτών της χώρας. Επομένως, οι πολίτες προσπαθούν να λύσουν το λάθος πρόβλημα. Το πρόβλημα δεν είναι ότι «οι ηγέτες τους» τους πρόδωσαν, αλλά το γεγονός ότι οι πολίτες ποτέ δεν καλλιέργησαν και δεν ανέδειξαν δικούς τους ηγέτες, αλλά από τεμπελιά στηρίχτηκαν σε άλλους, υποθετικά «ανώτερους», για να τους παράσχουν ηγεσία. Ως εκ τούτου, δεν είχαν δικούς τους ανθρώπους για να ψηφίσουν την ώρα των εκλογών.

Επομένως, για να έχουν οι πολίτες, οι ψηφοφόροι, δικούς τους ηγέτες επικεφαλής της κυβέρνησής τους, πρέπει να ισχύουν δύο πράγματα:

1. Να γνωρίζουν τα πάντα για την ηγεσία και τι χρειάζεται προκειμένου να συνεργαστούν ένας ηγέτης και μια ομάδα, όπως περιγράφεται σε αυτό το δοκίμιο.
2. Να καλλιεργούν ηγέτες από τις τάξεις τους και να τους φέρνουν στο προσκήνιο ως υποψηφίους, προκειμένου να έχουν πραγματικές επιλογές προς ψήφιση κατά τη διάρκεια των εκλογών.

Δυστυχώς, οι άνθρωποι δεν αντιλαμβάνονται την πλήρη εικόνα και την αναγκαιότητα για ηγεσία όπως αυτή που σκιαγραφείται σε αυτό το δοκίμιο. Επιπλέον, στο παιχνίδι μπαίνει και ο παράγοντας ζήλια και, ως εκ τούτου, πολλοί πολίτες προτιμούν να αποδεχθούν ηγέτες που έχουν επιλεγεί από άλλους. Κατά συνέπεια, δεν έχουν δικούς τους ηγέτες για να επιλέξουν κατά τη διάρκεια των εκλογών, αφού οι διαθέσιμοι υποψήφιοι «ηγέτες» έχουν επιλεγεί και τοποθετηθεί εκεί από ομάδες που εξυπηρετούν τα ίδια τους τα συμφέροντα και όχι από τους πολίτες της χώρας.

Τι κάνουμε λοιπόν;

Ο Σωκράτης είχε πει: «Υπάρχει μόνο ένα καλό, η γνώση, και ένα κακό, η άγνοια». Ελπίζω με αυτό το άρθρο να πρόσθεση λίγη γνώση στο θέμα της καλύτερης διακυβέρνησης, που τη χρειαζόμαστε για να έχουμε Ανοδική Πορεία.