Γεια σας! Είμαι ο Αλέξανδρος Αλέμης, επιχειρηματίας, οδοντίατρος και συγγραφέας. Σήμερα θέλω να μιλήσουμε για κάτι που μας αφορά όλους: Την ειρήνη και τις θρησκείες.
Θέλω να βάλουμε στο μικροσκόπιο ένα ερώτημα που με ιντριγκάρει χρόνια και το οποίο είναι: Γιατί οι θρησκευτικοί ηγέτες δεν σταματούν τους πολέμους;
Ο ρόλος αυτών των θρησκευτικών ηγετών είναι κομβικός. Η επιρροή τους; Τεράστια. Γιατί λοιπόν δεν την ασκούν για να φέρουν την ειρήνη; Αντιθέτως… βλέπουμε δύο πλευρές −χριστιανούς εναντίον χριστιανών, για παράδειγμα− και παρατηρούμε τον έναν θρησκευτικό αρχηγό να δίνει την ευλογία του στα στρατεύματα για να χτυπήσουν άλλους ομόθρησκους. Και ο άλλος θρησκευτικός ηγέτης, από την απέναντι πλευρά, με την υποτιθέμενη βοήθεια του ίδιου Θεού, κάνει ακριβώς το ίδιο. Αυτό είναι τελείως οξύμωρο, ιδιαίτερα αν υποθέσουμε ότι και οι δυο τους υπηρετούν το ίδιο «αφεντικό».
Τους βλέπεις… ντυμένους με τα ιερατικά τους, τα μεγαλοπρεπή ενδύματα, τα ψηλά καπέλα… να περπατούν αργά, τελετουργικά −μην τυχόν και πέσει το καπέλο− και την ίδια στιγμή να δίνουν την ευλογία τους εν ονόματι του ίδιου Θεού και από τις δύο πλευρές: «Πηγαίνετε να σκοτώσετε τους άλλου χριστιανούς». Πού υπάρχει λογική σε αυτό;
Ας κοιτάξουμε τη σημερινή γεωπολιτική σκακιέρα. Πάρτε για παράδειγμα τον πόλεμο Ρωσίας-Ουκρανίας. Μιλάμε για ανθρώπους που είναι ξαδέρφια. Γιατί να μην μπορούν να τα βρουν; Γιατί να κυριαρχεί το παιχνίδι του «Διαίρει και βασίλευε» που καταστρέφει μια ομάδα καλύτερα από καθετί άλλο;
Αν οι θρησκευτικοί αρχηγοί όλων των χριστιανών και στα δύο κράτη πίστευαν πραγματικά σε αυτά που πρεσβεύουν, θα έπρεπε να καλέσουν τους πολιτικούς και να τους βάλουν στη θέση τους. Θα τους έλεγαν: «Τι είναι ανώτερο; Τα όπλα σας ή ο Θεός; Θα σας πούμε εμείς τι πρέπει να γίνει: θα τα βρείτε, θα τα βρούμε εδώ στο τραπέζι, θα μιλήσουμε όλοι μαζί, όλοι είμαστε πραγματικοί αρχηγοί και γι’ αυτό ήρθαμε να μιλήσουμε και να επικρατήσει η λογική και όχι η αλληλοεξόντωση».
Αλλά… δεν το κάνουν αυτό. Θα μπορούσα, βέβαια, να χρησιμοποιήσω πολύ σκληρά λόγια για να εξηγήσω αυτή τη συμπεριφορά. Γιατί, αν η θρησκεία σου σου λέει ότι υπάρχει ένας Θεός που «τα πάνθ’ ορά» (που βλέπει τα πάντα δηλαδή) κι εσύ Τον αντιπροσωπεύεις, αλλά δεν κάνεις τίποτα για το αίμα που χύνεται για τους δικούς σου ανθρώπους… τότε έχεις αποτύχει. Έχεις αναιρέσει την ίδια σου την ύπαρξη. Και κυρίως του Θεού όπως τουλάχιστον λες ότι λατρεύεις.
Θα μου πεις: Πίσω από όλα αυτά κρύβονται σκοπιμότητες και συμφέροντα. Ναι, αλλά έτσι αναιρείται η θρησκεία, αναιρείται ο Θεός, τουλάχιστον όπως μας Τον παρουσιάζουν. Εκτός και αν ο Θεός που πρεσβεύουν δεν θέλει ειρήνη και αγάπη αλλά αίμα.
Ξέρετε, παρατηρώ τα γεγονότα εδώ και 50 χρόνια. Πολλά πράγματα που τότε με άφηναν με απορίες, σήμερα βλέπω ακριβώς πού χωράνε στη σκακιέρα.
Όταν βγεις έξω από το παιχνίδι του Matrix και ενώσεις τις βούλες, καταλαβαίνεις πως αυτό, π.χ., έγινε για να φέρει εκείνο, και το άλλο για να φέρει κάτι άλλο… και το πιόνι που καθόταν ακίνητο για χρόνια, ξαφνικά, μπαίνει στη μάχη. Αυτό που κάποιοι ονομάζουν «συνωμοσία», στη γεωπολιτική είναι απλώς στρατηγική.
