Γράφει η Άννα Σταυροπούλου

Το κείμενο που ακολουθεί αποτελεί άποψη της αρθρογράφου και βασίζεται σε έργα και δημόσιες τοποθετήσεις του συγγραφέα. Δημοσιεύεται ως συμβολή στον δημόσιο διάλογο.

Στο προηγούμενο μέρος μιλήσαμε για τις θεωρίες συνωμοσίας και την έλλειψη αντιμετώπισης πίσω από το κύκλωμα Έπσταϊν. Εδώ θα δούμε πώς η δράση του σχετίζεται με το χρέος της Ελλάδας, καθώς και ποια είναι η πραγματικότητα για τις επενδύσεις για τις οποίες κάποιοι περηφανεύονται αυτές τις μέρες.

Γ. Το χρέος της Ελλάδας

Τον Ιούνιο του 2015 ο Τσόμσκι μιλούσε με τον Έπσταϊν για την κατάσταση στην Ελλάδα:

«Σύµφωνα µε οικονοµολόγους που προσπαθούν να διερευνήσουν τις λεπτοµέρειες, περίπου το 90% των πληρωµών προς την Ελλάδα πηγαίνει στην πραγµατικότητα στις γερµανικές και γαλλικές τράπεζες που έκαναν επικίνδυνες επενδύσεις και θέλουν να αποπληρωθούν. Έτσι, στην πραγµατικότητα οι Έλληνες πληρώνουν τις τράπεζες του Βορρά για χρέη που ο λαός δεν είχε ποτέ συσσωρεύσει. Αυτά θα έπρεπε, νοµίζω, να θεωρηθούν “απεχθή χρέη” και να αναδιαρθρωθούν ριζικά ή να ακυρωθούν».

Αυτό ακριβώς έγραψε ο Δρ Αλέμης το 2018, στο βιβλίο του «Ο Χαμένος Δρόμος προς την Ελευθερία: Καπιταλισμός; Σοσιαλισμός; Κομουνισμός;» (σελ. 182-84):

«Το 2010, η Ελλάδα είχε ένα υψηλό χρέος, περίπου στο ίδιο ποσοστό ΑΕΠ που έχει τώρα η Αμερική. Όλο αυτό το χρέος ήταν ιδιωτικό και θα μπορούσε να το είχαν διαπραγματευθεί με τους δανειστές του, που στην πλειονότητά τους ήταν ευρωπαϊκές τράπεζες, και η Ελλάδα θα μπορούσε να είχε ξεφύγει από την παγίδα. Αυτό που στ’ αλήθεια συνέβη στην Ελλάδα συνοψίζεται στα ακόλουθα 3 βήματα:

1. Πραγματοποιήθηκε μια τεράστια εκστρατεία διεθνούς προπαγάνδας εναντίον της Ελλάδας, των Ελλήνων και του χρέους τους.
2. Η τότε εκλεγμένη ελληνική κυβέρνηση “τα παράτησε”, με ό,τι κι αν σήμαινε αυτό, και, αντί να ζητήσει να γίνουν νέες εκλογές, “επιλέχθηκε” μια μη εκλεγμένη εμβόλιμη κυβέρνηση για να διαχειριστεί την κρίση. (Δίνω έμφαση στις εκφράσεις “μη εκλεγμένη” και “επιλέχθηκε”).
3. Αυτή η “εμβόλιμη κυβέρνηση” συμφώνησε να κάνει αποδεκτή μια «διάσωση» από τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις. Τα χρήματα της “διάσωσης” τότε χρησιμοποιήθηκαν για να αποπληρωθούν οι ευρωπαϊκές τράπεζες (για να τη γλιτώσουν αυτές, ας πούμε), και το ελληνικό χρέος οφειλόταν πλέον από εκείνη τη στιγμή και μετά στις κυβερνήσεις της Ευρώπης, και δεν ήταν πια ιδιωτικό χρέος.

Ως εκ τούτου, οι Ευρωπαίοι δε διέσωσαν ποτέ την Ελλάδα, αλλά αντί γι’ αυτήν διέσωσαν τις δικές τους τράπεζες οι οποίες είχαν ανοήτως δανείσει χρήματα σε σοσιαλιστικές κυβερνήσεις. Με τη συμφωνία αυτή, αυτή η εμβόλιμη “κυβέρνηση” “τακτοποίησε” την Ελλάδα με ένα εξακολουθητικά τεράστιο χρέος, και μάλιστα χωρίς να έχει τη δυνατότητα να το διαπραγματευτεί.

Σύντομα, μετά από τις “διασώσεις”, το ελληνικό χρέος σε επίπεδο ΑΕΠ αυξήθηκε κατά 50%. Αυτό κι αν ήταν διάσωση, έτσι; Η δομή του μη διαπραγματεύσιμου χρέους επέβαλε κάθε λογής κανονισμούς στους μη ελεύθερους πια Έλληνες για πολλές γενιές. Σήμερα, οι Έλληνες δουλεύουν κυρίως για να πληρώνουν φόρους, οι οποίοι μπορεί να φτάνουν ως και το ποσοστό του 80% για κάποιους ανθρώπους και/ή επιχειρήσεις. Επίσης, οι ιδρυτές της δημοκρατίας εξαναγκάστηκαν να πληρώσουν φόρους ακινήτων για τα σπίτια τους για πρώτη φορά στην ιστορία τους».

Υπάρχει ένα επίσης άρθρο-φωτιά του Δρα Αλέμη από το 2011, που ενσωματώθηκε στο βιβλίο του «Για την Ελλάδα του Μέλλοντος»:

«Τι είναι όλη αυτή η φασαρία για το χρέος της Ελλάδας; Μα ποιανού χρέος είναι τέλος πάντων; Είναι χρέος του ελληνικού λαού; Είναι χρέος της χώρας; Είναι χρέος της Ευρώπης; Το σίγουρο είναι πως δεν είναι χρέος του ελληνικού λαού, και ιδού γιατί:

• α. Ο ελληνικός λαός ποτέ δεν ενημερώθηκε για τα όποια δάνεια.
• β. Ούτε οι πολιτικοί ούτε οι δανειστές αποκάλυψαν τους όποιους όρους στον λαό.
• γ. Ποτέ δε διεξήχθη κάποιο δημοψήφισμα στον ελληνικό λαό από τους πολιτικούς ή τους δανειστές για να τον ρωτήσουν εάν ήθελε να πάρει δάνειο ή να βάλει τμήματα της χώρας του ως εγγύηση.
• δ. Ποτέ δεν υπέγραψε κάποιο δάνειο ούτε εισέπραξε, σε συλλογική ή ατομική βάση, κάποιο δάνειο απευθείας από οποιονδήποτε.

Οπότε πώς μπορεί να είναι χρέος του ελληνικού λαού αυτό; Δεν είναι. […] Όχι, αυτό το χρέος δεν είναι χρέος της Ελλάδας· είναι χρέος των πολιτικών και των δανειστών».

Και στο βιβλίο «Τα Πολιτικά Συστήματα» ο Δρ Αλέμης αναφέρει:

«Βαρύ κρατικό χρέος = μια προδοσία. Το όχημα για να υποδουλωθεί μια χώρα, ένας πολιτισμός ή ο ΚΟΣΜΟΣ».

Δ. Επενδύσεις και η πραγματικότητα

Τελευταίως ακούτε παντού για τεράστιες επενδύσεις στην Ελλάδα, για υδρογονάνθρακες, ανεμογεννήτριες και αγορές-μαμούθ στα τουριστικά ακίνητα. Αλλά αναρωτιέστε πού είναι όλα αυτά τα λεφτά.

Ο Δρ Αλέμης το εξηγεί πλήρως στο άρθρο «Το 99% των Ελλήνων δεν έχει πρόσβαση στο 95% του πλούτου της Ελλάδας» (διαθέσιμο στο www.alexalemis.gr). Αυτά ακριβώς μάθαμε από τους φακέλους Έπσταϊν: πώς δρομολογούνται εξελίξεις, πώς ενημερώνονται οι κολλητοί για να βγάλουν κέρδη, και πώς κάποιοι θριαμβολογούσαν το 2015: «Πάμε στην Ελλάδα να αγοράσουμε ακίνητα και μερικά λιμάνια».

Συμπέρασμα

Τι κάνουμε, εμείς οι απλοί άνθρωποι; Ε, κάντε ό,τι κι εγώ: Διαβάστε Δρα Αλέμη. Σίγουρα θα αποκτήσετε μια νέα αντίληψη, χωρίς τα εσκεμμένα ψεύδη, θα αποκτήσετε καθαρή ματιά, ανεξάρτητη και οξυμένη κρίση και ικανότητα σκέψης έξω από την οχλοβοή και την ομίχλη των ΜΜΕ.

Θα βρείτε τα βιβλία στο www.alexalemis.gr και στα μεγάλα βιβλιοπωλεία. Συμβουλή μου είναι να τα διαβάσετε ξανά και ξανά.

Για να έχουμε όλοι Ανοδική Πορεία!